Ang Pag-akyat sa Langit ni Kristo ay hindi isang paglisan .o pag-iwan sa kanyang bayan, kundi isang bagong paraan ng kanyang pananatili sa atin. Bagama’t tila walang nagbago sa panlabas na anyo ng mundo—nariyan pa rin ang hirap, pagtatrabaho, at dusa—ang lahat ay nagkaroon ng bagong liwanag. Sa pamamagitan ng tagumpay ni Kristo, ang kasaysayan ng tao ay nabuksan sa kawalang-hanggan.
Ang kapistahang ito ay puno ng pag-asa dahil dinala ni Hesus ang ating pagkatao sa kaluwalhatian ng Ama. Ipinaalala ng mga anghel sa mga alagad na huwag lamang tumingala sa langit nang walang ginagawa. Ang pananampalataya ay hindi pagtakas sa mundo, kundi isang misyon na baguhin ito gamit ang Ebanghelyo. Inihabilin ni Hesus ang kanyang gawain sa Simbahan sa pamamagitan ng utos na, “Humayo kayo at gawing alagad ang lahat ng bansa.” Sa kabila ng ating takot, naroon ang kanyang pangako: “Ako ay laging kasama ninyo hanggang sa katapusan ng panahon.”
Binabago rin nito ang ating pananaw sa pagtanda at kamatayan. Para sa isang Kristiyano, ang bawat lumilipas na taon ay hindi paglayo sa buhay kundi paglapit sa kaganapan nito kasama si Kristo. Ang ating hantungan ay hindi kawalan, kundi pakikipag-isa sa Diyos. Binibigyang-kahulugan nito ang ating mga pagdurusa dahil may naghihintay na kaluwalhatian. Tinatawag tayo ng Pag-akyat sa Langit na mamuhay nang may katatagan sa lupa habang ang puso ay nakatuon sa langit, bilang mga daluyan ng pag-asa, patawad, at liwanag ng Panginoong Emmanuel.
Claretian Publications
