Nitong Oktubre 18, 2026, ika-29 na Linggo sa Karaniwang Panahon, ang mga pagbasa sa Misa ay nakatuon sa pagkalahatang na soberanya ng Diyos at sa ating dalawahang responsibilidad sa lipunang panlupa at sa banal.
Tampok sa Unang Pagbasa (Isaias 45:1, 4-6) ang pag tawag ng Diyos sa paganong si Haring Ciro ng Persia na kanyang “pinahiran” upang palayain ang mga Israelita, kahit na hindi kilala o sinasamba ni Ciro ang Diyos ng Israel. Ipinapaalala nito sa atin na ang Diyos ay gumagawa sa pamamagitan ng mga hindi inaasahang tao at sekular na mga pangyayari upang maisakatuparan ang Kanyang kabutihan. Si Haring Ciro ay ginamit bilang isang sisidlan para sa awa ng Diyos nang hindi man lang namamalayan. Ang Diyos ang sukdulang tagapag-ayos ng kasaysayan, na gumagawa sa pamamagitan ng mga mananampalataya at mga hindi mananampalataya na magmalasakit sa Kanyang bayan.
Sa Ikalawang Pagbasa (1 Tesalonica 1:1-5b). Pinupuri ni San Pablo ang mga taga-Tesalonica para sa kanilang “gawa ng pananampalataya at pagpapagal ng pag-ibig at pagtitiis sa pag-asa.” Ipinapaalala niya sa atin na ang Ebanghelyo ay hindi dumarating sa salita lamang, kundi sa kapangyarihan at malalim na paniniwala. Mula sa buhay ni Mother Teresa ang perpektong nag-uugnay sa pagitan ng barya ng Ebanghelyo at ng aktibong pananampalataya ng mga taga-Tesalonica. Nang unang dumating si Mother Teresa sa India upang simulan ang kanyang misyon para sa mga dukha, sukat siyang lumabas sa mga lansangan na may tatlong maliliit na barya (rupees) lamang sa kanyang bulsa. Isang mapangutyang nagdaan ang huminto sa kanya at nanunuya, “Ano sa palagay mo ang iyong magagawa gamit ang tatlong barya at isang panaginip?” Tiningnan ni Mother Teresa ang mga barya sa kanyang kamay, ngumiti, at sumagot, “Sa tatlong rupee, walang magagawa si Teresa. Ngunit sa tatlong rupee at Diyos, walang hindi magagawa si Teresa.” Naunawaan ni Mother Teresa na ang kapangyarihan ng kanyang gawain ay hindi umaasa sa pera ni “Caesar,” kundi sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu na naninirahan sa loob siya. Ang kanyang pananampalataya ay hindi lamang binibigkas; ito ay isinabuhay nang may sukdulang paniniwalang pinuri ni San Pablo.
At sa Ebanghelyo (Mateo 22:15-21): Sinubukan ng mga Pariseo na hulihin si Hesus gamit ang isang baryang pampulitika. Itinuro ni Hesus na dahil ang barya ay may larawan ni Cesar, ito ay pag-aari niya—ngunit ang mga tao, na nilikha sa larawan at wangis ng Genesis 1:27, ay pag-aari nang buo ng Diyos.
May kweto tungkol sa isang batang aprentis sa Renaissance Italy na nakakita ng isang magandang baryang ginto sa kalye. Dinala niya ito sa kanyang Maestro, isang kilalang iskultor, na ipinagmamalaki ang kanyang biglaang kayamanan. Kinuha ng Maestro ang barya, tinimbang ito sa kanyang kamay, at dahan-dahang kinamot ang talim. Tiningnan niya ang bata at sinabing, “Ito ay isang tusong peke. May perpektong nakaukit na mukha ng Duke sa labas, ngunit sa ilalim, ito ay walang kwentang tingga.” Pagkatapos ay inilagay ng Maestro ang kanyang mga kamay sa mga balikat ng bata at idinagdag, “Maraming tao ang gumugugol ng kanilang buhay sa pagsisikap na pakinisin ang kanilang panlabas na anyo upang magmukha silang kabilang sa mga maharlika ng mundong ito. Ngunit ang Diyos ay hindi. Tingnan mo ang selyo sa barya; tinitingnan niya ang metal sa ilalim. Ikaw ay naitatak sa pandayan ng langit. Huwag mong ibenta ang ginto ng iyong kaluluwa para sa papuri ng mundong ito.” Ang kuwentong ito ay sumasalamin sa kaibuturan ng Ebanghelyo. Ang mga sistemang makalupa ay humihingi ng kanilang buwis (pera, pagsunod, oras), ngunit ang ating mga kaluluwa ay may taglay na hindi mabuburang “mint mark” ng Lumikha. Dapat nating ibigay ang nararapat sa ating mga obligasyon sa lupa, ngunit ang ating lubos na debosyon ay sa Diyos lamang.
Maligayang Linggo,
Padre Jerry Miranda Perocho SVD
