Ang liturhiya ng Salita ngayong araw ay nagsisimula sa pagbasa mula sa Isaias tungkol sa isang ubasan sa isang matabang lugar, at “mataba” o “namumunga” ang pangunahing salita rito. May sapat na lupa, binhi, at magandang lokasyon, at ang Panginoon mismo ang nag-aalaga at nag-aasikaso sa ubasan.
Ang bungang ito ay kumakatawan sa bayan ng Israel, na malapit na nakaugnay sa isa’t isa tulad ng mga matatamis na kumpol ng ubas… ngunit hindi ganitong uri ng bunga ang ibinubunga ng ubas matapos ang labis na pangangalaga at atensyon, kundi mga mababangis at maasim na ubas. Hindi ba’t hindi ito patas? Hindi ba’t aksaya lamang ito sa oras? Sa anong mga paraan mo itatapon o tatapusin ang isang pamumuhunan na kumakain ng iyong oras, ng iyong lupa, ng iyong tubig… ngunit hindi nagbibigay ng kapaki-pakinabang na pakinabang o tunay na benepisyo sa iyo?
Bukas pa rito, ang Ebanghelyo ay nagpatuloy pa nang ang nangungupahan sa ubasan ay gumawa ng pagpatay upang agawin ang ubasan mula sa tunay na may-ari nito. Bilang isang Simbahan, hindi natin malilimutan kung sino ang tunay na may-ari ng ubasan. Akong mga naglilingkod bilang mga ministro sa simbahan ay naglilingkod hindi dahil nag-eenjoy tayo sa mga pabuya ng kapangyarihan at impluwensya, kundi dahil kinikilala natin na ang isang puno ng ubas na nagbubunga ng tamang bunga ang siyang nararapat para sa Panginoon, ang lahat ay para sa kanyang karangalan. Sa kabilang banda, ang isang puno ng ubas na nagbubunga ng maasim na ubas ay isang walang silbing halaman.
Kapag hinog na ang bunga, ito ay inaani at ang siklo ay muling nagsisimula; ang layunin ng puno ng ubas ay magbunga ng mabuting bunga na maiaani upang magamit bilang pinagmumulan ng nutrisyon, isang kasangkapan ng buhay. Bilang isang Simbahan, misyon natin ang magbunga at tumugon sa atensyon ng Panginoon.
Kagiliw-giliw na mas gusto natin ang hindi gumagalaw na imahe ng isang kawan ng mga tupa sa loob ng kulungan kaysa sa mas masigla at dinamikong imahe ng isang puno ng ubas na nagbubunga ng saganang bunga para sa Simbahan. Dalawang importanteng babala ang ibinigay sa dulo ng Ebanghelyo: ang isa ay ang mag-ingat sa pagiging malamig o walang pakialam (tepid), dahil hindi gusto ng Diyos ang pagsasayang at maaari niyang ipasyang bawiin ang ubasan at ibigay ito sa iba na tunay na nagpapahalaga rito. Pangalawa, kailangan nating baguhin ang ating pananaw at tignan ang mundo sa pamamagitan ng mga mata ng Diyos: ang batong tinanggihan ng mga nagtatayo ay siyang naging pangunahing haligi o batong panggulod.
Claretian Publications
