Sa simula, ipinapakita si Hesus na pumasok sa ilang kasunod ang maraming taong nag-iwan ng lungsod upang ipadama na siya ang bagong Moises. Nagmula ang kanyang kilos sa habag—isang damdaming nag-uudyok na makiisa sa dusa ng iba at magtayo ng bagong lipunan. Tulad ng paalala ni Pablo: “Nawa’y magkaroon kayo ng kaisipan na tulad ng kay Kristo Jesus” (Filipos 2:5). Ang pagnanais na gumawa ng mabuti ang tunay na tanda ng alagad.
Tugon din ni Hesus ang pisikal na gutom ng tao. Hindi niya nilulutas ang gutom nang walang pakikipagtulungan ng tao. Ang ating unang tukso ay ang pag-iwas: ang pagnanais na “paalisin ang mga tao” upang sila na ang bahalang bumili ng pagkain. Ngunit giit ni Hesus: “Kayo ang magpakain sa kanila.”
Ang ating karaniwang dahilan ay ang kawalan ng sapat na maibibigay. Kapag ang bawat isa ay maramot dahil sa takot na maubusan, mananatili ang gutom sa mundo. Ngunit hiling ni Hesus na ibigay kung ano ang mayroon tayo. Ang limang tinapay at dalawang isda—pitong pagkain—ay simbolo ng kabuuan at walang hanggang pagbibigay. Nais ng Ama na ibahagi ang kanyang mga biyaya at hindi ipagkait. Kapag ibinahagi ng lahat ang kanilang yaman, oras, at talento, magkakaroon ng himala: magiging sapat at sobra pa ang pagkain para sa lahat.
Ginamit ng ebanghelista ang mga salitang tumutukoy sa Eukaristiya: kumuha ng tinapay, tumingala sa langit, nagpasalamat, at ipinamahagi. Ang limang libong lalaking napakain ay kumakatawan sa Israel. Ang labindalawang bakol na lumabis ay sumisimbolo sa bagong Israel—ang Simbahang itinatag kasama ang labindalawang apostol. Sa bagong bayan na ito, hindi magkukulang ang tinapay ng buhay at laging may maipamamahagi sa iba.
Claretian Publicationds
